11వ రోజు

నా ప్రియమైన మేఘమాలా...

నీకు ఉత్తరం రాసి నాలుగురోజులైపోయింది.
వెళుతూ వెళుతూ నా శక్తినంతా నువ్వు గుంజుకుపోయావేమో..
నిస్సత్తువగా మిగిలా నేను..
ఏ పనీ చేయలేకపోతున్నా...
కళ్లుమూసినా.. తెరచినా.. నీ రూపమే.
నా సమయమంతా నన్ను నేను ఓదార్చుకోడానికే ..
నీ చిత్తరువును చూస్తూ...
నిమిషాలను గంటల్లా... గంటలను రోజుల్లా గడిపేస్తున్నా..
ఇది రాస్తుంటే... ఏదో సినిమాలో పాట లీలగా వినిపిస్తోంది..
‘‘నా నీడ నన్ను విడిపోయిందే
నీ శ్వాసలోన అది నిలిచందే
నేనున్న సంగతే మరిచిందే ప్రేమా ప్రేమా
నిముషాలు శూలాలై వెంటాడుతున్నా
ఒడి చేర్చుకోవా వయ్యారి
విరహాల ఉప్పెనలో నే చిక్కుకున్నా
ఓదార్చిపోవా ఓ సారి...’’
నా పరిస్థితీ అలాగే వుంది బంగారం.
తనువంతా కళ్లు చేసుకొని ఎదురుచూస్తున్నా..
నిను చూసే క్షణం కోసం.
కాలం ఎంత కఠినమైనదీ...
రోజులు ఎంత నెమ్మదిగా జరుగుతున్నవో కధా
నువ్వు ఎప్పుడెప్పుడొస్తావో అని
ఇప్పటినుంచే రెడీ అవుతున్నా...
ఎంతుకలా నవ్వుతావు బంగారం
నువ్వలా కొంటెగా నవ్వితే
అలా హస్కీగా మాట్లాడితే
నన్ను నేను కంట్రోల్ చేసుకోలేను సుమా...

నీ జ్ఞాపకాలతో

11వ రోజు
05-05-2016

వీడిపోనంటూ బాసలు చేసి

విరిసిన హరివిల్లే నీ వదనం
మమతల విరిజల్లే నా హృదయం
నీ సన్నిధి ప్రతి క్షణం ఓ వసంతం
నా ఎదలో సముద్రమై పొంగే సంతోషం

నీ స్పర్శతో పరవశమేదో రగులుతువుంటే
ఏదో వింతలు ఎదలో చేరి సరిగమలే పలుకుతువుంటే
తెరచాటు సంకోచాలే సడలుతువుంటే
జన్మజన్మలకీ ఇదే ప్రేమను వాంఛిస్తున్నా
మనసులోని కోరికకే బలముంటే

వీడిపోనంటూ మనసుబాసలు చేసి
వలపుల రాణివై మనసుకు బంధం వేశావు
మదిలోని రంగుల కలను నిజం చేసి
నా చిన్ని ప్రపంచాన్ని రసమయం చేశావు

- రాజాబాబు కంచర్ల
05-05-2016

మనసంతా నువ్వే..

మనసంతా నువ్వే..
కలనైనా ఇలనైనా నీ ధ్యాసే..
నే తలచే తలపులలో
మది నిండిన చెలిమెలగా..
నే నడిచే దారులలో
పున్నమి వెన్నెలగా...
ఎప్పటికీ మనసులోనే
కొలువైన ప్రణయరాణిగా...
వసంతాలు పూయించేవో
ప్రణయరాగాలు ఆలపించేవో
వలపు సితారను మీటేవో

తనువులు వేరైనా
మనసులు ఒక్కటే
చూసే చూపులు వేరైనా
చూసే రూపం ఒక్కటే
హృదయాలు వేరైనా
ఆలోచన తీరు ఒక్కటే
మార్గాలు వేరైనా
చేరే గమ్యం ఒక్కటే
కాలమెంత గాలమేసినా
ఎదురించే ధైర్యమొక్కటే

కౌగిళ్ల కోనలో
అందాల భామ వడిలో
మల్లెలా వడిలిపోనా జీవితాంతం...
యుగాలు సాగినా
తరాలు మారినా
ఈ బంధం నిలుపుకుందాం చిరకాలం...

- రాజాబాబు కంచర్ల
03-05-2016

'నిశ్చల'మైన ప్రేమకథ

      'నిశ్చల'మైన.. స్వచ్ఛమైన ప్రేమకథ... ఉండవిల్లి.ఎం రాసిన ఈ నవల. చక్కని ఇతివృత్తాన్ని ఎంచుకున్నారు. కాలేజీ నేపథ్యంలో జరిగే ప్రేమలు... అది దాటి బయటికొస్తే సమాజంలో ఎదురయ్యే సమస్యల సుడిగుండాలు... వాటిని ఎదుర్కొని నిలబడగలిగే ఆత్మవిశ్వాసం... నలుగురికీ స్ఫూర్తినిచ్చే ఆదర్శవంతమైన జీవితం... వెరసి ఒక మధ్య తరగతి యువతి జీవితంలో ఎదురైన అనేక కోణాలను రచయిత చక్కని శైలితో అక్షరీకరించారు. ముఖ్యంగా కథానాయిక నిశ్చల పాత్ర చిత్రీకరణలో తొణకని వ్యక్తిత్వాన్ని నిండుగా నింపారు. మిగతా కథంతా ఈ పాత్రను అల్లుకొనే వుంటుంది గనుక ఆద్యంతం ఆసక్తికరంగా సాగుతుంది.
అందం, అణకువ, ఆత్మాభిమానం, తొణకని వ్యక్తిత్వం వున్న మధ్యతరగతి అమ్మాయి నిశ్చల. అనుకోకుండా ప్రేమలో పడుతుంది. సంతోష్‌ని

ఎనిమిదవ రోజు

ఓ నా ప్రియమైన మేఘమాలా...

అర్థరాత్రి మెలకువ వస్తే...
నిద్ర దూరమై..
మనసు బరువై
ఫోన్ అందుకొని మనసు బరువు దించుకుందామనుకుంటే..
అయినా ఏదో అలజడి...
ఎంత దాయాలని ప్రయత్నించినా... దాగకుండా
సునామీలా ఎగసిపడుతుంటే...
మనసులోని భావాలను ఎంత తొక్కిపెట్టినా ఆగక..
చాపకింద నీరులా ప్రవహించి నన్ను చేరుకున్నాయి సుమా...
నిద్రమత్తులో... ఆ హస్కీ వాయిస్ ఎంత బాగుందనీ...
అది ఎంతకీ తృప్తి కలగని మధుర భావమది...
ఆ అనుభూతిని ఏ కవి మాత్రం వర్ణించగలడు..
కృష్ణశాస్త్రిని కాలేకపోయానే అని ఎంత బాధపడ్డానో....
లేకపోతే ఆ అనుభూతిపై ఎన్ని కవితలు రాసేవాడ్నో...
మాటల సందర్భంలో అన్నావు చూడు...
నేను బతికిఉన్నంత వరకూ... కన్నీరు పెట్టుకునే సందర్భం రానీయననీ...
ఆ మాటలను ఎంత స్థిర చిత్తంతో చెప్పావనీ...
అవలా గుండెల్లో శిలాక్షరాలుగా ముద్రితమయ్యాయి...
ఒక్కసారిగా మనసులో ఉద్వేగం పెరిగిపోయింది
మాటలురాని మూగనే అయ్యా...
అప్పుడు నాకేమనిపించిందో తెలుసా...
ఎన్నివేల మైళ్ల దూరంలో నీవున్నా....
వెంటనే వచ్చేసి... నిన్ను గాఢంగా హత్తుకోవాలనిపించింది.
మనసునిండా దాచుకోవాలనిపించింది...
ఎందుకటా... ఆ కళ్లు అంత చిలిపిగా నవ్వుతున్నాయి...
అవునులే... ఆ కళ్లు నన్నెంత లోబరచుకున్నాయో...
అందుకే వాటికంత చిలిపితనం.....
ఓ మేఘమా...
రాత్రిళ్లు నిద్రపడితే ఆమె రూపమే కలలో కూడా
ఉదయమే లేచి మా  పూదోటకు వచ్చినా ఆమె జ్ఞాపకాలే మనసునిండా...

నీ జ్ఞాపకాలతో

ఎనిమిదవ రోజు
02-05-2016

పెదవులపై ఆకుపచ్చని ముగ్గేస్తావా

కలలోనైనా చెప్పవా నను ప్రేమించానని
మెలకువనైనా చెప్పవా నీ మనసు నాదని
ఆ మాటతోనే బతికేస్తా కలకాలం
ఆ ప్రేమకై అర్పిస్తా నా సర్వస్వం

శిలగా మారితి నే నిను చూసిన తొలి క్షణం
అలగా ఎగసెను లే మాట రాని మౌనం
కనులు మూసినా నువ్వే కలత నిదురలో సైతం
పగలైనా రేయయినా మనసులో నీ ధ్యానం

హరివిల్లై విరిసిన నీ అందం
ఇంద్రధనుసై మెరిసిన  నీ సోయగం
మదిలో పరచిన వెన్నెల జలపాతం
తుదివరకు నిలుపుకునే మధుర సంతకం

నీ ఊహలతో గంగై పొంగే మనసును
తుంటరి జలపాతంలా కమ్ముకుని
పెదవులపై ఆకుపచ్చని ముగ్గేస్తావా
ఎదలో ఎప్పటికీ చెరగని నీ రూపం పచ్చబొట్టేస్తావా..

- రాజాబాబు కంచర్ల
02-05-2016

రోజా రోజా.. రోజా రోజా..

పల్లవి:
రోజా..... రోజా........
రోజా రోజా.. రోజా రోజా.. రోజా రోజా.. రోజా రోజా
రోజా రోజా.. రోజా రోజా.. రోజా రోజా.. రోజా రోజా
నిన్ను చూసి నన్ను నేను మరిచిపోయి తిరిగి వచ్చా
నిను గాలి సోకగా వదలనులే
నెలవంక తాకగా వదలనులే
ఆ బ్రహ్మ చూసినా ఓర్వనులే నే  ఓర్వనులే  నే ఓర్వనులే
రోజా...... రోజా.......
రోజా...... రోజా.......

చరణం1:
కన్నులలో... కొలువున్నావులే ...
రాతిరిలో... కనులకు కునుకే లేదులే...
వలుపగా నన్నూ చుట్టుకోగా
నీ సన్నని నడుముకు కలుగును గిలిగిలి నా.. రోజా..
నీ పేరు నానోట నే చెప్పగా
నా ఇంట రోజాలు పూచేనులే
నీ జాడ ఒకరోజు లేకున్నచో
నీ చెలియ ఏదంటూ అడిగేనులే
నీ రాకే... మరుక్షణం తెలుపును మేఘమే..
వానలో... నువు తడవగా నా కొచ్చెనే జ్వరం..
ఎండలో.. నువు నడవగా నాకు పట్టే స్వేదం
తనువులే రెండు హృదయమే ఒకటి రోజా రోజా రోజా......(రోజా రోజా)

చరణం2:
నవ యువతీ..... నడుమొక గ్రంధము
చదివేనా పలుచని రాత్రిలో మంచులో
దూరాలేలా జవరాలా... బిడియాన్ని ఒకపరి విడిచిన మరి.. తప్పేముంది
నన్నే నువ్వు తాకొద్దని గగనాన్ని ఆపేనా ఆ సాగరం
నన్నే ముట్టుకోవద్దని చేతులకు చెప్పేనా ఆ వేణువు
నీ స్పర్శే... చంద్రుని మచ్చలు మాపులే
కనులలో.. జారెడు అందాల జలపాతమా...
నన్ను నువ్వు చేరగా ఎందుకాలోచన..
నీ తలపు తప్ప మరుధ్యాస లేదు నా రోజా రోజా రోజా......(రోజా రోజా)


చిత్రం : ప్రేమికుల రోజు (1999)
సంగీతం : ఎ.ఆర్.రెహమాన్
రచన : ఎ.ఎం.రత్నం, శివగణేష్
గానం : ఉన్నికృష్ణన్