18వ రోజు

ప్రియమైన మేఘమాలా..

నీవు వెళ్లిన తర్వాత పూదోట బావురుమంటోంది.
నీ ఆలోచనలతో  మనసు వికలమౌతోంది.
ఏ పనిపైనా ఏకాగ్రత పెట్టలేకపోతున్నా.
కనీసం పుస్తకాలు కూడా చదవలేని పరిస్థతి.
ఆ ఆలోచనల నుండి బయట పడదామని
విశ్వ ప్రయత్నం చేశా..
అందులో భాగంగానే నీకు ఉత్తరాలు రాయలేకపోయా.
కానీ నా ప్రయత్నం విఫలమైంది..
మదినిండా నువ్వే ఉన్నప్పుడు
స్వప్నంలోనూ నువ్వే ఉన్నప్పుడు
ఎదలోని భావాలను రాయకుండా వుండలేక
ఇక్కడ ఏవేవో అక్షరాలను పేర్చుతున్నా...
రాత్రి ఓ భయంకరమైన కల...
ఆ కలలో మనిద్దరికీ ఢిష్యూం ఢిష్యూం...
మనిద్దరి మధ్య ఏదో గొడవ...
కలలో కూడా ఊహించలేని  ఈ సంఘటనతో
మళ్లీ ఉత్తరం రాయమని మనసు పోరుతోంది
నా కనులలో వెలుగై... నా ఎదలో మమతై..
నా జీవితంలో మహారాణివై..మంచి స్నేహితవై
తోడుండవా...

నీ జ్ఞాపకలతో

18వ రోజు
12-05-2016

11వ రోజు

నా ప్రియమైన మేఘమాలా...

నీకు ఉత్తరం రాసి నాలుగురోజులైపోయింది.
వెళుతూ వెళుతూ నా శక్తినంతా నువ్వు గుంజుకుపోయావేమో..
నిస్సత్తువగా మిగిలా నేను..
ఏ పనీ చేయలేకపోతున్నా...
కళ్లుమూసినా.. తెరచినా.. నీ రూపమే.
నా సమయమంతా నన్ను నేను ఓదార్చుకోడానికే ..
నీ చిత్తరువును చూస్తూ...
నిమిషాలను గంటల్లా... గంటలను రోజుల్లా గడిపేస్తున్నా..
ఇది రాస్తుంటే... ఏదో సినిమాలో పాట లీలగా వినిపిస్తోంది..
‘‘నా నీడ నన్ను విడిపోయిందే
నీ శ్వాసలోన అది నిలిచందే
నేనున్న సంగతే మరిచిందే ప్రేమా ప్రేమా
నిముషాలు శూలాలై వెంటాడుతున్నా
ఒడి చేర్చుకోవా వయ్యారి
విరహాల ఉప్పెనలో నే చిక్కుకున్నా
ఓదార్చిపోవా ఓ సారి...’’
నా పరిస్థితీ అలాగే వుంది బంగారం.
తనువంతా కళ్లు చేసుకొని ఎదురుచూస్తున్నా..
నిను చూసే క్షణం కోసం.
కాలం ఎంత కఠినమైనదీ...
రోజులు ఎంత నెమ్మదిగా జరుగుతున్నవో కధా
నువ్వు ఎప్పుడెప్పుడొస్తావో అని
ఇప్పటినుంచే రెడీ అవుతున్నా...
ఎంతుకలా నవ్వుతావు బంగారం
నువ్వలా కొంటెగా నవ్వితే
అలా హస్కీగా మాట్లాడితే
నన్ను నేను కంట్రోల్ చేసుకోలేను సుమా...

నీ జ్ఞాపకాలతో

11వ రోజు
05-05-2016

ఎనిమిదవ రోజు

ఓ నా ప్రియమైన మేఘమాలా...

అర్థరాత్రి మెలకువ వస్తే...
నిద్ర దూరమై..
మనసు బరువై
ఫోన్ అందుకొని మనసు బరువు దించుకుందామనుకుంటే..
అయినా ఏదో అలజడి...
ఎంత దాయాలని ప్రయత్నించినా... దాగకుండా
సునామీలా ఎగసిపడుతుంటే...
మనసులోని భావాలను ఎంత తొక్కిపెట్టినా ఆగక..
చాపకింద నీరులా ప్రవహించి నన్ను చేరుకున్నాయి సుమా...
నిద్రమత్తులో... ఆ హస్కీ వాయిస్ ఎంత బాగుందనీ...
అది ఎంతకీ తృప్తి కలగని మధుర భావమది...
ఆ అనుభూతిని ఏ కవి మాత్రం వర్ణించగలడు..
కృష్ణశాస్త్రిని కాలేకపోయానే అని ఎంత బాధపడ్డానో....
లేకపోతే ఆ అనుభూతిపై ఎన్ని కవితలు రాసేవాడ్నో...
మాటల సందర్భంలో అన్నావు చూడు...
నేను బతికిఉన్నంత వరకూ... కన్నీరు పెట్టుకునే సందర్భం రానీయననీ...
ఆ మాటలను ఎంత స్థిర చిత్తంతో చెప్పావనీ...
అవలా గుండెల్లో శిలాక్షరాలుగా ముద్రితమయ్యాయి...
ఒక్కసారిగా మనసులో ఉద్వేగం పెరిగిపోయింది
మాటలురాని మూగనే అయ్యా...
అప్పుడు నాకేమనిపించిందో తెలుసా...
ఎన్నివేల మైళ్ల దూరంలో నీవున్నా....
వెంటనే వచ్చేసి... నిన్ను గాఢంగా హత్తుకోవాలనిపించింది.
మనసునిండా దాచుకోవాలనిపించింది...
ఎందుకటా... ఆ కళ్లు అంత చిలిపిగా నవ్వుతున్నాయి...
అవునులే... ఆ కళ్లు నన్నెంత లోబరచుకున్నాయో...
అందుకే వాటికంత చిలిపితనం.....
ఓ మేఘమా...
రాత్రిళ్లు నిద్రపడితే ఆమె రూపమే కలలో కూడా
ఉదయమే లేచి మా  పూదోటకు వచ్చినా ఆమె జ్ఞాపకాలే మనసునిండా...

నీ జ్ఞాపకాలతో

ఎనిమిదవ రోజు
02-05-2016

అయిదవ రోజు

ప్రియమైన నీలి మేఘమా...

కాసేపు నీతో మాట్లాడాలని వుంది.
రోజంతా నీ మాట వినక..
నిస్తేజం అయిపోయింది మనసు.
ఇలావచ్చి గుండెలపై వాలిపోవా..
నిలువెల్లా ప్రేమను వర్షించే నీ కళ్లలోకి
అలా చూస్తుండిపోనివ్వవా
ఈ ప్రపంచంతో సంబంధంలేనంతగా...
ఊహల ఊపిరిలో ఇలా ఎంతకాలం బతకమంటావు
తొలిసారి చూసినపుడే కల నిజం చేసుకున్నా
నీ చివురు పెదవి తాకి ఎద సొదలను విన్నా
ఆ అధరాల తాకిడితో అమరత్వాన్ని నింపవా
ఓ నీలిమేఘమా...
ఈ ఎడబాటు తాత్కాలికమే అయినా భరించలేనిది.
ఊరుకాని ఊరులో
దేశంకాని దేశంలో
ఎలా వుంటున్నావో
ఏం చేస్తున్నావో
బెంగగా వుంది...
కలగా మిగిలిపోతుందనుకున్న
నా జీవితంలోకి వెలుగై వచ్చిన
నా మనసులోని మనసా...
జోల పాడటానికి రానా
నిలువెల్లా నిను ముద్దులతో ముంచెయ్యనా...

నీ జ్ఞాపకాలతో...

అయిదవ రోజు
29- 04-2016

నాల్గవ రోజు

ప్రియమైన మేఘమాల....
ఎక్కువమంది జీవితంలో సంతోషం కొన్ని ఘడియల అతిథి మాత్రమే.
విచారం మాత్రం చాలాదూరం మనతో చాలా దూరం వరకూ తోడుగా వస్తుంది.
విచారాన్ని మరపించి... సంతోషంతో చెలిమి చేయించిన నీవంటే
మా పూదోటలోని ప్రతి కుసుమానికి ఎంతో అభిమానం.
నీలి మేఘమా...
నీవు నా తోటకు వచ్చిన రోజు మా జీవితంలో శరత్ జ్యోత్స్నలు కురిసిన రోజు.
నీ మనసులో స్థానమిచ్చి అనురాగం కురిపించిన రోజు.
వడలిన తీగెకు ప్రాణమిచ్చి, ఆత్మవిశ్వాసం పెంచి, వేళ్లూనుకునేలా చేసిన రోజు...
అందుకే...
నీ పట్ల అంత మమకారం పెంచుకున్నాము.
ఈ రుతువు అన్నిరోజులు హాయిగా గడిపి
నూతనోత్సాహంతో ఈ దేశానికి తరలిరావా...
అందాకా... నీ సందేశం మాకు అందుతూ వుంటే
ఎంతో ఉత్తేజం నిండుతుంది మా మదిలో
ఆ ఉత్తేజంతోనే నీవొచ్చే వరకూ
క్షణాలు యుగాలుగా తడబడుతుంటే...
నిస్సత్తువగా చూస్తుండడం మినహా ఏం చేయలేక...
నీకోసం ఎదురుచూస్తూ...

నీ జ్ఞాపకాలతో...

నాల్గవ రోజు
28- 04-2016

మూడవ రోజు

ఓ ప్రియమైన మేఘమాలా...

 ఎలావున్నావు... నీ మాటలు కాసింత ఊరటనిచ్చింది తెలుసా...
ఏమిటో ఈ పచ్చి రోజురోజుకూ...
కొద్దిరోజులుంటే ఇప్పుడున్నంత గాఢత వుండన్నావుగా....
ప్రముఖ కవి గాలీబ్ కూడా నువ్వన్నట్టే అన్నాడు సుమా..
‘ప్రేమను చెరిగిపోయే హరివిల్లు లాంటిది’ అని.
కానీ... నేనది అంగీకరించలేను..
ఎందుకంటే...
నేను ప్రతిరోజూ కొత్తగా ప్రేమిస్తున్నా..
ఆ ప్రేమను సరికొత్తగా వ్యక్తం చేస్తున్నా..
అందుకే.. నా ప్రేమ ఎప్పటికీ నిత్యనూతనం.
మౌనంగా ఆలపించే నవరాగం
ప్రాణంగా ఆలకించే ఆహ్వానం
మా పూదోటలోని పూబాలలంతా నా వాదనే కరెక్ట్ అంటున్నారు తెలుసా
నీ పడమటి పయనం ముగించుకొని వచ్చేనాటికి
రెట్టించిన ప్రేమతో ఆహ్వానం పలికేందుకు
మా వనంలోని పూబాలలందరూ ఇప్పటినుంచే సన్నాహాలు చేస్తున్నారు మరి.
అసలే పడమటి నుంచి వొస్తున్నావాయె...
సుగంధ పరిమళాలతో నీకు స్వాగతం చెబుతాం..
‘అప్పుడే ఎందుకొంత తొందర’... అంటావా...
ఏం చేయమంటావు చెప్పు...
కనులు మూసినా తెరిచినా  నీరూపమే..
నా శ్వాసలోనూ... ఊహలోనూ నీవే
నా ఆనందంలోనూ...ఆవేదనలోనూ నీవే
నా తనువు.. మనసు అంతా నేవే అయి
అణువణువూ నన్నల్లుకుంటే...
నేనంటూ మిగిలితే కదా..
నువ్వే నేనుగా... ప్రతి జ్ఞాపకంలోనూ నీవుగా
మనసంతా నిండిన ఓ ప్రియ నేస్తమా...
ఈ జీవితం నీకోసం...

నీ జ్ఞాపకలతో...

మూడవ రోజు
27-04-16

రెండవ రోజు

ఓ ప్రియమైన మేఘమాలా..

రాత్రంతా నీ ఆలోచనలే... నిదురే రాని ఈ కనులు స్వప్పించడమూ మానేశాయి.
నీవులేక చిన్నబోయిన మా పూదోటలో శాంతి కరువయ్యింది.
తోటలోని పూబాలలన్నీ మౌనవ్రతం బట్టాయి.
నీ తీయని స్వరం వినబడనిదే గాలిని కూడా పీల్చబోమని మారాం చేశాయి.
వాటిని లాలించి...ఊరడించి.. బుజ్జగించేసరికి వేకువ దాటింది
నా ప్రియమైన మేఘబాలా...
నీవెళ్లిన పడమటిలో గాలుల తీక్షణ, చలి తీవ్రత ఎక్కువగా వుండివుంటుంది. జాగ్రత్త సుమా...
అసలే సుకుమారివి... ఏమాత్రం వత్తిడి తగిలినా వర్షించేస్తావేమో...
ఇంకా ఏమిటి అక్కడి వింతలు, విశేషాలు... విడ్డూరాలు..
పడమటి మేఘాలు నిన్ను ఆదరిస్తున్నాయా...
ఆదరిస్తాయనే అనుకుంటున్నా...
ఎందుకంటే... నీ చాకచక్యం... నీలోవున్న ఆకర్షణ అలాంటిది.
ఎంతటివారైనా.. ఇట్టే స్నేహితులైపోతారు.
కొత్త స్నేహితుల ఆదరణలోపడి మన పూదోటను... ఆ తోటలోని పూబాలలను మరువకేం...
అసలే ఇక్కడి ఎండల తీవ్రతకు పూబాలలు వాడిపోతున్నాయి.
నీవులేని బెంగ కూడా తోడవడంతో మరింత నీరసించిపోతున్నాయి.
అందుకే నీకు మేఘసందేశం కూడా పంపాను.
మాకిక్కడ మధ్యాహ్నం రెండు గంటలైతే... నీకక్కడ తెల్లవారుజాము 4గంటలు.
మృదు మధురంగా.. కోయిల స్వరంలా వుండే నీ గొంతు.. నిద్రమత్తులో భలే హస్కీగావుందిలే.
నీ మాటలు విన్న తర్వాత మన పూదోటలోని పూబాలలన్నీ కాస్త ఉత్సాహం తెచ్చుకున్నాయి..


నీ జ్ఞాపకలతో...

రెండవ రోజు
26-04-16

తొలిరోజు

ఓ ప్రియమైన మేఘమాలా...

     నిత్యం మా వనంలో సంచరించే నువ్వు.
ఏ వైపునుంచి చూసినా ఎంత అందంగా కనబడేదానవో.
రుతువుల్లో వచ్చిన మార్పు మనని దూరం చేసింది...
నీవు పశ్చిమ దిశగా పూలతేరుపై నీ పయనం సాగించావు.
నీవు మోసుకొచ్చే పిల్లతెమ్మెరలు.. మలయమారుతాలు జాడలేక మా వనం బోసిపోయింది.
నీ మృదుమధురమైన స్వరంతో,  ప్రేమతో మాట్లాడే నీ మాటలు దూరమై... మా వనంలోని పూబాలలు ఒంటరితనాన్ని అనుభవిస్తున్నాయి.
ఏ స్వప్నమో... ఏ సౌందర్య దాహమో తెలియదు...
మా వనంలో నుంచి నిన్ను చూస్తుంటే మనసు పరవశించేది..
గుండె లయ తప్పేది...
తనువు అదుపు తప్పేది.
ఎంతో అందమైన ఈ పూదోట... నీవులేని ఈ నిమిషం కీకారణ్యాన్ని తలపిస్తోంది.
ఓ మేఘబాల...
పశ్చిమం నుంచి నువ్వొచ్చే వరకు విరహంతో వేగిపోతుంటాయేమో...
నువ్వొచ్చీ రాగానే రుతువులు మారతాయి...
వర్షిస్తాయి..
మళ్లీ మా వనం చిగుళ్లు వేస్తుంది...
విరబూస్తుంది...
ప్రేమసుమాలు వెదజల్లుతుంది.
అప్పటివరకూ ఎదురుచూస్తూ...

నీ జ్ఞాపకలతో...
తొలిరోజు
25-04-16